Αναρτήθηκε από: spzoidis | 16/01/2015

Γιατί 25 Δεκεμβρίου;

Η Γέννηση , η Ζωή, η Διδασκαλία, ο Θάνατος  και τέλος η Ανάσταση του Ιησού είναι καταγεγραμμένη στα Ευαγγέλια. Σκοπός όμως των Ευαγγελίων ήταν να δώσουν την φιλοσοφία αλλά και την κοσμοθεωρία του νέου τρόπου ζωής που δίδασκε ο Ιησούς και όχι να αποτελέσουν ακριβείς ιστορικές πηγές. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ασάφεια γύρω από την ακριβή ημερομηνία Γέννησης περισσότερο, και λιγότερο για την ημερομηνία του μαρτυρίου Του και της Ανάστασής Του. Η ασάφεια αυτή οδήγησε τους πρωτοχριστιανούς, και ιδιαίτερα στους οργανωτές της Παυλιακής έμπνευσης διάρθρωση της εκκλησίας, σε διαφορετικές κατά τόπους ημερομηνίες εορτασμού της Γέννησης του Ιησού.

Καταρχήν η ιδέα του εορτασμού των γενεθλίων του Ιησού συνάντησε σοβαρές αντιρρήσεις από τους πρώτους επισκόπους της νεοσύστατης Χριστιανικής εκκλησίας μιας και ο εορτασμός αυτός ήταν πολύ κοινός, αλλά και σημαντικός, στους παγανιστές σε όλη την τότε Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επειδή ο εορτασμός των γενεθλίων του εκάστοτε Καίσαρα αλλά και των περιφερειακών διοικητών, απαιτούσε την υποχρεωτική συμμετοχή όλων.

Ταυτόχρονα η νεοσύστατη εκκλησία έβλεπε τους νέους οπαδούς της, που με ταχείς ρυθμούς πύκνωναν τις τάξεις της, να συμμετέχουν μαζικά σε δύο πολύ σημαντικές παγανιστικές εορτές. Πρώτη ήταν το γενέθλιον του Μίθρα που ονομαζόταν τότε και Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης και δεύτερη ήταν η εορτή  Natalis Solis Invicti ( γενέθλιον του Ακατανίκητου Ήλιου) η οποία εορταζόταν τουλάχιστον από το 100π.χ την οποία όμως καθιέρωσε επίσημα και με συγκλητική διαταγή το 270μ.χ ο αυτοκράτωρ Αυριλιανός που ήταν φανατικός οπαδός του Βάαλ. Η πρώτη εορταζόταν την 25η Δεκεμβρίου και ή δεύτερη άρχιζε την 22α και ολοκληρωνόταν την 25η Δεκεμβρίου (χειμερινό Ηλιοστάσιο).

Πρώτος ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς περί το 200μ.χ όρισε την 20η Μαΐου ως ημερομηνία Χριστουγέννων παρότι, όπως γράφει, υπήρχαν διάφορες απόψεις που υποστήριζαν την 18η ή 19η Απριλίου αλλά και για την 28η Μαΐου. Ο επίσκοπος Ιππόλυτος λίγο αργότερα πρότεινε τις ημερομηνίες 2α Ιαν., 17η και 20η  Νοε.  και  τέλος την 25η Μαρτίου επειδή τότε πίστευαν ότι ήταν η ημερομηνία δημιουργίας του Ήλιου από τον Θεό.

Η 25η Δεκεμβρίου άρχισε να εορτάζεται δειλά-δειλά από το 273μ.χ επειδή φαίνεται να επικράτησε στις τάξεις της Εκκλησίας των ανατολικών περιοχών η άποψη του Ωριγένη ο οποίος ανησυχούσε για τις ήδη υπάρχουσες την ημερομηνία αυτή παγανιστικές εορτές και σκέφτηκε να συγκεράσει την ταυτότητα του Υιού του Θεού με εκείνη του ουράνιου Ήλιου. Έτσι θα κατόρθωνε να αποσπάσει πλήρως την προσοχή των  χριστιανών από την συμμετοχή τους σε παγανιστικές εορτές, που ούτως ή άλλως συμμετείχαν, δίδοντας τους την ίδια ημερομηνία για εορτασμό των γενεθλίων του Ιησού. Έτσι μία παγανιστική εορτή τυλιγμένη με χριστιανικούς φιόγκους προσφέρθηκε από την Χριστιανική Εκκλησία στους οπαδούς της.

Η 25η Δεκεμβρίου άρχισε να εορτάζεται  σιγά-σιγά σε μεγάλο τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η Χριστιανική Εκκλησία να επεκτείνεται και να ισχυροποιείται. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο  ορισμένοι Ιεράρχες, ιδιαίτερα των ανατολικών περιοχών, προσπάθησαν να εισάγουν στην ημερήσια διάταξη των συζητήσεων το ζήτημα αυτό, διότι δεν υπήρχε μέχρι τότε επίσημη θέση της Εκκλησίας για τον εορτασμό των Χριστουγέννων, χωρίς αποτέλεσμα. Αυτό ήταν αποτέλεσμα του μη εορτασμού των Χριστουγέννων από όλες τις χριστιανικές περιοχές.

Ο Ρώσος μοναχός Διονύσιος ο Μικρός,  με φήμη πιστότατου και σοφού χριστιανού, ανέλαβε περί το 525μ.χ,  με εντολή της Εκκλησίας της Ρώμης να καθορίσει την  ακριβή ημερομηνία Θανάτου/Ανάστασης του Ιησού βάσει της οποίας ο Πάπας Ιωάννης ο Α΄ θα εξέδιδε Παπική εντολή  για τον εορτασμό της επετείου αυτής σε όλη τον τότε χριστιανικό κόσμο.  Ο πίνακας εορτασμού του Πάσχα θα ήταν προκαθορισμένος για τα επόμενα 100 χρόνια ήτοι από το 527 μέχρι και το 626.

Ο Διονύσιος ο Μικρός έλαβε σοβαρά υπόψη του την άποψη του επισκόπου Ιππολύτου (170-236μ.χ) για ημερομηνία γέννησης την 25η Δεκ. (άποψη που είχε δεχθεί και ο Ωριγένης) αλλά μιας και ο Ιππόλυτος δεν είχε τεκμηριώσει την άποψή του, έπρεπε αυτός να την υποστηρίξει με, κατά το δυνατόν, αδιάσειστα(?)  στοιχεία.

Ο Διονύσιος ο Μικρός σκέφτηκε να αρχίσει πρώτα με τον καθορισμό της χρονολογίας γέννησης του Χριστού ώστε ο καθορισμός του εορτασμού του Πάσχα να ήταν όσο περισσότερο ακριβής γινόταν. Ξεκίνησε με τον υπολογισμό ότι ο  Χριστός, βάσει των μέχρι τότε πληροφοριών, γεννήθηκε 753 χρόνια μετά την ίδρυση της Ρώμης, η οποία βάσει των ιστορικών πηγών ιδρύθηκε το 1247 π.χ.

Δεύτερος υπολογισμός ήταν η ημερομηνία. Ο Ιππόλυτος (170-236μ.χ) ήδη είχε προτείνει την 25η Δεκεμβρίου σαν ημερομηνία γέννησης αλλά ο Διονύσιος πίστευε ότι, παρόλο που η ημερομηνία του φαινόταν βολική, δεν ήταν τεκμηριωμένη με αδιάσειστα στοιχεία. Έτσι ο Διονύσιος πρόβαλε τα εξής αδιάσειστα (?) τεκμήρια:

  1. Πολλοί σύγχρονοί του πίστευαν ότι ο Θεός Δημιούργησε τη Γη την 25η Μαρτίου
  2. Ήταν αδιανόητο να σκεφθεί κανείς ότι ο Υιός του Θεού δεν θα ήταν απολύτως Τέλειος
  3.  Έτσι,  όπως κάθε Τέλειο και  Θείο Δημιούργημα του Θεού, πρέπει να συνελήφθη την 25η Μαρτίου, και κατά φυσική συνέπεια (πολύ sic) η ημερομηνία της Γέννησης είναι η 25η Δεκεμβρίου.

Στην τελική εισήγησή του προς τον Πάπα, εισήγηση που βρίσκεται στα κρυφά αρχεία του Βατικανού, ο Διονύσιος ο Μικρός πρότεινε τον εορτασμό των Χριστουγέννων την 25η Δεκεμβρίου και προχωρώντας ακόμη περαιτέρω, αφού κάπου έκρυψε ή έχασε 6 ημέρες, καθόρισε την 1η Ιανουαρίου του έτους 754 από κτίσεως Ρώμης την αρχή του πρώτου σωτηρίου έτους της νέας εποχής του κόσμου, ήτοι το έτος 1 μ.Χ.

Με τον τρόπο αυτό και την ευφυέστατη κίνησή του μετατόπισε τη ιδιαίτερη προσοχή της δυτικής εκκλησίας και κατά συνέπεια του κόσμου από το Πάσχα της σωτηρίας στα Χριστούγεννα, που φαινόταν λογικό να εορτάζεται η Γέννηση πριν τον Θάνατο. Η θεολογική άποψη που επικράτησε πολύ αργότερα στη δυτική εκκλησία, ήταν ότι ναι μεν ο Ιησούς είναι ο Θεός της Σωτηρίας του ανθρώπου αλλά η κυρίαρχη πράξη Του ήταν η ενσάρκωσή του. Τουναντίον η θεολογική  άποψη που κυριάρχησε  εξαρχής στην Ανατολική Ορθόδοξη εκκλησία είναι αυτή της Σωτηρίας του ανθρώπου  και της κατάκτησης της αιώνιας ζωής δια της Αναστάσεως. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τον  εορτασμό του Πάσχα σαν κυρίαρχης εορτής.

Τα λάθη στους υπολογισμούς της αρχής της νέας εποχής, δηλαδή του 1ου σωτηρίου έτους, του Διονυσίου του Μικρού φάνηκαν πολύ αργότερα. Τα κυριότερα ήταν:

  •  κατά το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο Ιησούς γεννήθηκε διαρκούσης της βασιλείας του Ηρώδη ήτοι το 4 πχ ή και λίγο νωρίτερα, επομένως έχουν χαθεί κάποια χρόνια από την ιστορία, και από την γέννηση του Ιησού.
  • μετά την εισαγωγή από τους Άραβες το 750μ.χ περίπου της έννοιας του μηδενός, επήλθε η γνωστή σύγχυση αν κάθε αιώνας τελειώνει με μηδέν και αρχίζει από το ένα ή τελειώνει σε 9 και αρχίζει από το μηδέν.

Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε ούτε το έτος ούτε τον μήνα ούτε την ημέρα της Γέννησης του Ιησού. Οι χρονολογίες και ημερομηνίες που έχουν κυριαρχήσει στο δυτικό ημερολόγιο βασίζονται στην μυθολογία μεταπλασμένη σε θεολογία.

Τα ανωτέρω αναφερόμενα στοιχεία μπορούν να συνοψιστούν ως εξής: Ο Θεός Δημιούργησε την Γη στις 25 Μαρτίου, ο Υιός του Θεού είναι Τέλειος και σαν Τέλειος συνελήφθη από την Παρθένο Μαρία στις 25 Μαρτίου επίσης, φυσικό αποτέλεσμα είναι η γέννησή του στις 25 Δεκ. Επίσης σαν Τέλειος δεν μπορούσε να ζήσει παρά έναν τέλειο κύκλο ζωής 33 ετών και επομένως ο θάνατός Του επήλθε την 25η Μαρτίου επίσης.

Η επιλεγείσα ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου ήταν μια απολύτως επιτυχημένη επιλογή, επειδή αφενός ο Πάπας πείστηκε πλήρως για τις τεκμηριωμένες(?) απόψεις του Διονυσίου και αφετέρου οι μισητοί παγανιστές έχαναν το μονοπώλιο του εορτασμού των γενεθλίων του Μίθρα και του Ήλιου.

Με βάση τους πίνακες ημερομηνιών του Διονυσίου του Μικρού και παρά τα σημαντικά υπολογιστικά λάθη που προέκυψαν αργότερα από την καλύτερη αστρολογική μελέτη και υπολογισμό των κύκλων του Ηλίου και της Σελήνης, ο Πάπας Ιωάννης ο Α΄ εξέδωσε την παπική βούλα  βάσει της οποίας οι Χριστιανοί, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, εορτάζουμε τα Χριστούγεννα την 25η Δεκεμβρίου.

Καλά  Χριστούγεννα και είθε ο Χριστός( ή ο Ήλιος της Δικαιοσύνης ή ο Μίθρας ή εμείς οι ίδιοι) να ξαναγεννηθεί στις καρδιές όλων μας.

Επιμύθιον

Με τον απόλυτο σεβασμό που έχω για όλες τις θρησκείες και ιδιαίτερα την Ορθόδοξη άποψη της  Χριστιανικής θρησκείας θα πρέπει να αναφέρω ότι, ιδιαίτερα αυτή, έχει ενσωματώσει -αφομοιώνοντας πλήρως- πολλά παγανιστικά στοιχεία από την αρχαία ελληνική θεολογία, τον Ορφισμό και ιδιαίτερα τον Μιθραϊσμό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τεσσαρακονταήμερο μνημόσυνο (τα σαράντα) για τους μεταστάντες το οποίο ήταν κυρίαρχο στοιχείο τιμής στους νεκρούς στην αρχαία Ελλάδα. Ίσως αποτελέσει αντικείμενο μελλοντικού κειμένου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: