Αναρτήθηκε από: spzoidis | 17/01/2015

Μωάμεθ και Ισλαμισμός (μία αποστασιοποιημένη ματιά)

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

Η υποταγή (Ισλάμ) σαν έννοια αλλά και πρακτική των φυλών της αραβικής ερήμου, και γενικά των λαών του τόξου της ημισελήνου, ήταν τρόπος ζωής δεδομένου ότι οι μικρές τους κοινωνίες ήταν δομημένες γύρω από τον φύλαρχο (Sheik) με πλήρη κοινωνική και οικονομική υποταγή σ’ αυτόν. Ο Θρησκευτικός τους προσανατολισμός ήταν προς τις παλιές ειδωλολατρικές λατρείες της αραβικής χερσονήσου, και στο βόρειο τμήμα της ημισελήνου προς ένα μείγμα Μιθραϊκής, Ζωροαστρικής αλλά και πρώιμης Χριστιανικής λατρείας.

Στα τέλη του 6ου και στις αρχές του 7ουμ.χ αιώνα  ο αραβικός κόσμος ήταν κατακερματισμένος. Η φεουδαρχική αντίληψη των φυλών και η νομαδική ζωή των βεδουίνων δεν ευνοούσαν την, έστω και μικρή, αστική κοινωνική δομή. Ο πλούτος ήταν συγκεντρωμένος στους μεγάλους εμπόρους και ιδιοκτήτες καραβανιών. Το διαμετακομιστικό εμπόριο γινόταν με τα καραβάνια που έφταναν μέχρι τις ακτές της Μεσογείου, για να φορτωθούν σε πλοία με προορισμό το Βυζάντιο και την Ευρώπη. Τα μακρινά ταξίδια μέσα στην καυτή έρημο ήταν πρόσφορα σε επαφές, συζητήσεις, σκέψεις και φαντασιώσεις. Η δε συναναστροφή ανθρώπων διαφορετικών φυλών, θρησκειών, κοινωνικών τάξεων, παιδείας και πολιτισμού, κέντριζαν το ενδιαφέρον και οδηγούσαν -τις περισσότερες φορές- στον προσηλυτισμό.

Μέσα σε αυτό το ιστορικό γίγνεσθαι εμφανίστηκε και έδρασε ο Μωάμεθ (570-632μ.χ) που η ιστορία τον έχει κατατάξει στους μεγάλους πολιτικό-θρησκευτικούς ηγέτες της ανθρωπότητας. Το ύψιστο κατόρθωμά του, της ένωσης των αραβικών φυλών και της ανασυγκρότησης της κοινωνικής τους δομής με την εδραίωση ενός θεοκρατικού κράτους, θεωρείται αξεπέραστο στην ιστορία.

Οι Ιουδαίοι και ιδιαίτερα οι Χριστιανοί, οι οποίοι κυριαρχούσαν στο θαλάσσιο εμπόριο και επομένως έρχονταν με άμεση επαφή με τα καραβάνια και τους ανθρώπους τους, ήταν ψυχογνώστες και άριστοι διαλεκτικοί συζητητές. Πιθανολογείται -βασίμως- ότι ο νεαρός Μωάμεθ ήλθε σε άμεση επαφή με πολλούς σημαντικούς Χριστιανούς και Ιουδαίους οι οποίοι διείδαν τον ιδιότυπο ζήλο του αλλά και την μεγάλη του περιέργεια για τα θρησκευτικά τεκταινόμενα. Ο Μωάμεθ (το πλήρες όνομά του ήταν Αμπού αλ Κασίμ Μουχάμαντ ιμπν Αμπντ Αλλάχ ιμπν Αμπντ αλ-Μουταλίμπ ιμπν Χασίμ), εργαζόμενος σαν οδηγός  στα καραβάνια του θείου του Αμπού Τάλιμπ, ταξίδευε πολύ. Είχε άπειρο χρόνο περισυλλογής και η έρημος προσφέρεται για ταξίδια του νου και εκστατικές σκέψεις. Ιδιαίτερα για ένα ανήσυχο και ιδιοφυές μυαλό που, ομολογουμένως, διέθετε ο Μωάμεθ.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΣΜΟΥ

Το μεγάλο σχέδιο που συνέλαβε ο Μωάμεθ, είχε σαν στέρεο υπόστρωμα την πολύ καλή γνώση του για την δομή και λειτουργία των αραβικών φυλών και την ψυχοσύνθεση του άραβα, και σαν κορωνίδα την πίστη του ότι αργά ή γρήγορα οι μονοθεϊστικές θρησκείες της μέσης ανατολής θα εύρισκαν πρόσφορο έδαφος στο αραβικό τόξο και την αραβική χερσόνησο. Άλλωστε είχε ο ίδιος πειστεί, και βαθειά πιστέψει στην ύπαρξη του ενός και μοναδικού Θεού.

Διαπίστωσε, όμως, ότι παρά τις προσπάθειες προσηλυτισμού που έκαναν οι Εβραίοι και ιδιαίτερα οι Χριστιανοί για αρκετούς αιώνες, οι άραβες δεν εμπιστεύονταν κάποιους που δεν ήταν από τις φυλές τους. Ταυτόχρονα ήταν γοητευμένος από τον Μονοθεϊσμό, και ιδιαίτερα από το Χριστιανικό κομμάτι του, και αρκετά φιλόδοξος. Σαν, αποδεδειγμένα, θρησκόληπτος και ταυτόχρονα ένθερμος αναζητητής, είχε μάθει την δύναμη της προσευχής από τους ερημίτες χριστιανούς μοναχούς που συναντούσε συχνά κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του μέσα στην έρημο. Μέσα στις ατέλειωτες ώρες αυτοσυγκέντρωσης άρχισε να βλέπει οράματα και το μυαλό του να γεννά ιδέες, γονιμοποιημένο από την Βίβλο, τα Ευαγγέλια και ιδιαίτερα από τον ασκητισμό των χριστιανών μοναχών της ερήμου. Η σύλληψη της ιδέας της προσαρμογής ή ακόμα και της ανάμιξης των δύο μονοθεϊστικών θρησκειών, του Εβραϊσμού και του Χριστιανισμού, με ταυτόχρονη διατήρηση της κοινής τους βάσης, δηλαδή της Βίβλου,  στην κοινωνικοπολιτική δομή και την ψυχοσύνθεση των αράβων ήταν ιδιοφυής. Όπως ιδιοφυής ήταν και η ιδέα της διατήρησης του κοινού σημείου/δεσμού όλων των ειδωλολατρικών αραβικών φυλών, που δεν είναι άλλο από το προσκύνημα του μετεωρίτη Κάαμπα που βρίσκεται στη Μέκκα.

Η ιδιοφυία διαπιστώνεται από το αποτέλεσμα που παράγει. Και αυτό που παρήγαγε ο Μωάμεθ ήταν η τρίτη  -σε χρονολογική σειρά εμφάνισης-  Μονοθεϊστική θρησκεία. Η λέξη «παρήγαγε» έχει τη ιδιαίτερη σημασία της επειδή ο Μωαμεθανισμός «παρήχθη» από τον Μωάμεθ που χρησιμοποίησε σαν πρώτες ύλες την Βίβλο των Εβραίων, την διδασκαλία του Ιησού και τα ευαγγέλια και τις μέχρι τότε θρησκευτικές παραδόσεις τους. Ιδιοφυώς απλά, αλλά με τη στόφα μεγάλου διδασκάλου, κατέταξε στους μεγάλους προφήτες τον Αδάμ, τον Νώε, τον Αβραάμ, τον Μωυσή και τον Ιησού (αποδεχόμενος την άποψη των μονοφυσιτών για την ανθρώπινη μόνο φύση του Ιησού) και ονόμασε τον εαυτό του τον τελευταίο και μεγαλύτερο προφήτη του ενός και μοναδικού Θεού. Την δε προσευχή των χριστιανών μοναχών της ερήμου την έκανε έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της νέας πίστης και μάλιστα αυτή γινόταν, στα πρώτα χρόνια της επικράτησης του Μωαμεθανισμού, με το πρόσωπο στραμμένο προς την Ιερουσαλήμ.

Η ιστορία έχει καταγράψει την απαρχή του Μωαμεθανισμού με σημείο αναφοράς την Εγίρα (χίτζρα )που έλαβε χώρα το 622μ.χ δηλαδή το έτος της σωτηρίας του Μωάμεθ και αποτελεί την αρχή της Μωαμεθανικής χρονολογίας. Ήδη ο Μωάμεθ είχε γράψει, καθ’ υπαγόρευση του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, το Κοράνι και είχε αρχίσει να κηρύττει στην Μέκκα. Κατά την ελληνική παροιμία «ουδείς προφήτης στον τόπο του» οι συμπολίτες του ήταν απόλυτα εχθρικοί μαζί του και τιμώρησαν πολλούς από τους αρνητές της ειδωλολατρίας και οπαδούς της νέας θρησκείας. Η εχθρότητα αυτή τον ανάγκασε να φύγει κρυφά, συνοδευόμενος από πολλούς οπαδούς του, για την Μεδίνα. Εκεί βρήκε προσφορότερο έδαφος και τα κηρύγματά του είχαν αποτέλεσμα την μαζική προσηλύτιση χιλιάδων νέων πιστών. Ταυτόχρονα άρχισε να θεμελιώνει το θεοκρατικό κράτος που είχε μορφώσει στο μυαλό του και είχε τις θεμελιώδεις διατάξεις του γραμμένες στο Κοράνι. Το 630μ.χ ύστερα από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες, κατέλαβε θριαμβευτικά τη Μέκκα την οποία ανακήρυξε ιερή πόλη, απογύμνωσε την Κάαμπα από τα είδωλα και την μετέτρεψε σε σύμβολο επικράτησης της νέας θρησκείας και τόπο προσκυνήματος των πιστών της.

Η επικράτηση της νέας θρησκείας αλλά και της πρωτόγνωρης κοινωνικοπολιτικής δομής ενός κράτους που ο θρησκευτικός ηγέτης του ήταν ταυτόχρονα και ο πολιτικός ηγέτης, υπήρξε θεαματική. Η νέα θρησκεία από το όνομα του ιδρυτή της ονομάστηκε Μωαμεθανισμός. Τα χαρακτηριστικά α) Ισλαμισμός που προέρχεται από τη λέξη «Ισλάμ» και που σημαίνει ευσεβής και β) Μουσουλμανισμός που προέρχεται από τη λέξη «μουσλήμ» και που σημαίνει αφοσιωμένος στον Θεό, αποδόθηκαν πολύ αργότερα και κρατούν μέχρι και σήμερα την ταυτόσημη με τον Μωαμεθανισμό έννοιά τους.

ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ

Η πολυπλοκότητα της θρησκευτικής, πολιτιστικής και πολιτικής μορφής πίστης του Ισλάμ, σαν κοινωνικό φαινόμενο, δεν έχει αξιολογηθεί πλήρως. Και αυτό συμβαίνει, κατά την άποψη του γράφοντα, επειδή η βάση του φαινομένου αυτού, που είναι το Κοράνι, εμπεριέχει ασάφειες και αντιφάσεις σε πολλά από τα κεφάλαιά του, ιδιαίτερα σε αυτά που αφορούν στην κοινωνική και κρατική δομή του θεοκρατικού κράτους που ευαγγελίζεται. Το νομοκανονικό του μέρος είναι επιγραμματικό χωρίς δομημένο σύστημα και μέθοδο, το οποίο είναι αποτέλεσμα του αποσπασματικού τρόπου γραφής του. Επιπλέον η γλώσσα της αρχαίας αραβικής, στην οποία είχε γραφεί, είναι μία γλώσσα χωρίς φωνήεντα τα οποία ακούγονται μόνο κατά την εκφώνηση των συμφώνων χωρίς να υπάρχει κανόνας εκφώνησης. Αυτό δημιούργησε πολλές λανθασμένες αποδόσεις και μεταφράσεις του Κορανίου, ακόμα και στους άραβες. Ακόμα και σήμερα δυτικοί μελετητές, ανάλογα με την θέση που έχουν προς τον Μωαμεθανισμό, ερμηνεύουν το Κοράνι με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

Παρ’ όλα αυτά το Κοράνι αποτέλεσε -και αποτελεί- τον ακρογωνιαίο λίθο του όλου εγχειρήματος. Το Κοράνι, η «Μητέρα της Βίβλου» και η «Καλώς διατηρούμενη πλάκα» κατά την ισλαμική παράδοση, είναι «άκτιστο» που υπάρχει σαν αιώνια εκδήλωση της αιώνιας θείας θελήσεως. Το Κοράνι που βρίσκεται στα χέρια των ανθρώπων, είναι το αντίγραφο του Θεϊκού πρωτότυπου. Έχει δε, κατά τους πιστούς του, τις ιδιότητες του άναρχου, αδημιούργητου, αλάνθαστου. Τη θέση την οποία έχει στην Χριστιανική Θεολογία ο Χριστός, ως προαιώνιος Λόγος του Θεού, έλαβε στο Ισλάμ το Κοράνιο. Η γνωστική θεώρηση του Ευαγγελίου του Ιωάννη «Εν Αρχή ήν ο Λόγος…… και ο Λόγος σαρξ εγένετο» έχει ταυτιστεί με το Κοράνι που, σε ελεύθερη ισλαμική απόδοση, μπορεί ναι αποδοθεί σε «Εν Αρχή ήν ο Λόγος….. και ο Λόγος βιβλίο εγένετο».

Για να κατανοήσει κανείς τον Μωαμεθανισμό οφείλει να γνωρίσει, αν όχι να κατανοήσει, το Κοράνι. Το Κοράνι (Αλ-Κουράν αλ-Καρίμ, δηλαδή  το Ιερό Ανάγνωσμα) αποτελεί την αποκάλυψη του Θεού στον άνθρωπο. Ο Θεός, ο Αλλάχ του Μωαμεθανισμού, είχε αποκαλυφθεί, όπως δίδαξε ο Μωάμεθ, μέσω της Βίβλου στους Ιουδαίους και μέσω του Ιησού στους Χριστιανούς αλλά αυτοί αλλοίωσαν και νόθευσαν τον Λόγο του. Έτσι ο Αλλάχ επέλεξε σαν τον μεγαλύτερο και τελευταίο προφήτη του τον Μωάμεθ και αποκάλυψε σ’ αυτόν τον γνήσιο Λόγο Του μέσω του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Έτσι το Κοράνι αποτέλεσε τον νόμο του Αλλάχ και περιλαμβάνει τις καταστατικές αρχές της ζωής και της κοινωνικής συμπεριφοράς ενός πιστού.

Ο Λόγος του Αλλάχ περιλαμβάνει όλες τις αλήθειες της πίστης και της κοσμικής και πολιτικής ζωής ενός Μουσουλμάνου. Οι θεμελιώδεις διδασκαλίες του Κορανίου οριοθετούνται από την απόλυτη Μονοθεΐα, την δημιουργία του σύμπαντος και του ανθρώπου, και την εσχατολογική αντίληψη του διεκδικούμενου παραδείσου.

Ας δούμε αυτές τις θεμελιώδεις αρχές που αποκαλύπτει το Κοράνι.

  • Πίστη στον Ένα και Μοναδικό Θεό (Αλλάχ) και στον Προφήτη του Μωάμεθ (σαχάντα)
  • Τήρηση αυστηρά προκαθορισμένης προσευχής (σαλάχ)
  • Νηστεία (σάουμ) τον μήνα Ραμαζάν
  • Προσκύνημα της Κάαμπα στη Μέκκα (χάτζ)
  • Απόλυτη πίστη στο καντάρ (πεπρωμένο) και στο κισμέτ (τύχη κατά το θέλημα του Θεού) που καθορίζει την ζωή κάθε πιστού
  • Ελεημοσύνη (ζακάτ) στους φτωχούς και αδυνάτους
  • Αθανασία της ψυχής με αμοιβή τον Παράδεισο ή την Κόλαση

Η τήρηση αυτών των θεμελιωδών κανόνων εξασφαλίζουν θέση στον Παράδεισο γεμάτο με υλικά αγαθά και μάλιστα χωρίς τη διαμεσολάβηση ιερατείου και συγχωροχάρτια. Διότι ο Αλλάχ, σαν παντοδύναμος γνωρίζει τα πάντα και αυτός αποφασίζει.

Το Κοράνι αποτελείται από 114 Σούρες -Σουράτ- (κεφάλαια) και κάθε Σούρα χωρίζεται σε πολλά Αγιάτ (στίχους), είναι γραμμένο (όπως προανέφερα) στην αραβική κλασσική χωρίς φωνήεντα γλώσσα της Χετζάζης, και θεωρείται εκπληκτικής ωραιότητας και λογοτεχνικής αξίας κείμενο. Η ανάγνωσή του γίνεται πάντα από το πρωτότυπο αραβικό κείμενο, με μακρόσυρτους συλλαβισμούς (περισσότερο και από αυτούς της ανάγνωσης των Ευαγγελίων) και κατά ορισμένους μελετητές η λέξη Κοράνι ετυμολογείται, από την αρχαία συροαραβική λέξη iqra που μπορεί να μεταφρασθεί σαν ανάγγειλε, κήρυξε, με συνέπεια η ομόριζη λέξη προς το iqra λέξη qur’ an να  αποδίδεται σαν  κήρυγμα, αναγγελία. (σημείωση: η άποψη ορισμένων ελλήνων μελετητών ότι η λέξη Κοράνι ετυμολογείται από το ελληνικό -ομηρικό;- ρήμα κορέω που σημαίνει σπέρνω και γονιμοποιώ -εξ ού και το διακορεύω της νέας ελληνικής- ήτοι σπέρνω/γονιμοποιώ τον Λόγο του Θεού, μοιάζει να έχει υποστεί προκρούστειο κλίνη. Αινιγματική όμως είναι και η σούρα 30 στην οποία αναφέρεται «οι Ρούμ – Έλληνες- πάντα θα νικούν, είναι θέλημα του Αλλάχ»).

Ανάμεσα στις σούρες που προξενούν βαθειά θεολογικά ερωτήματα αλλά και θαυμασμό για την σύλληψή τους είναι α) η Σούρα 19, Αγιάτ 35: «Δεν ταιριάζει στη μεγαλειότητα του Αλλάχ να πάρει (να γεννήσει) ένα γιο. Δόξα πρέπει σ’ αυτόν! όταν αποφασίζει για κάτι τι, λέει μόνο γι’ αυτό «Γενηθήτω» και γίνεται», και β) η Σούρα 112 Αγιάτ 3: «(Ο Αλλάχ) ποτέ δεν γέννησε, και ποτέ δεν γεννήθηκε». Με την πρώτη απορρίπτει θεολογικά την Θεότητα του Χριστού και με τη δεύτερη διακηρύττει την αιώνια και Άναρχη ύπαρξη του Θεού. Η κοσμική και κοσμολογική θεώρηση του Μωάμεθ αποκαλύπτεται στη Σούρα 26 Αγιάτ 192 που γράφει «Το Κοράνιο αυτό είναι αποκάλυψη του Κυρίου του σύμπαντος κόσμου». Η συγκριτική θρησκειολογία και οι μελετητές της δεν έχουν καταλήξει αν οι παραπάνω Σούρες, δηλαδή αυτά που οραματίστηκε ο Μωάμεθ είναι ενόραση ή αρχέτυπη γνώση. Και πώς αυτή η αρχέτυπη γνώση έγινε κτήμα του. Πάντως είναι οφθαλμοφανής ο επηρεασμός του από τις αρχέτυπες κοσμολογικές και κοσμογονικές ιδέες της ανατολής.

ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ ΚΑΙ Ο ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ

Η παραδοχή αλλά και αποδοχή της διαφορετικότητας στη σημερινή κοινωνία είναι ζωτικής σημασίας. Για να αποδεχθείς «τον άλλον» είναι αναγκαίο να τον γνωρίσεις, πέρα από φανατισμούς και προκαταλήψεις. Και η κατανόηση του Μωαμεθανισμού συμποσούται στην κατανόηση του Κορανίου.

Η σύγχρονη έρευνα, αγνοώντας ότι το Κοράνι είναι αποτέλεσμα μίξης γνώσης, ενόρασης και καρδιάς αποκλειστικά γραμμένο για λαό που σχεδόν με το ζόρι (σε πολλές δε περιπτώσεις -βλ. Περσία-  αποκοβόταν από την ειδωλολατρική του ιερουργική πρακτική και που είχε νοοτροπία ολωσδιόλου διαφορετική από την κοινωνικά συμβατική που υπάρχει σήμερα, αντιμετωπίζει βασικά προβλήματα κατανόησης του Ισλάμ.

Η κύρια τάση της σύγχρονης έρευνας επικεντρώνεται στην ιστορική καταβολή του Μωάμεθ και την αναζήτηση των αιτίων που διαμόρφωσαν τις βασικές του θεολογικές αντιλήψεις. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα βασικές έννοιες όπως καλό, κακό, πίστη και δικαιοσύνη, να ερμηνεύονται με τον δυτικό τρόπο κατανόησης των ιδεών και να μη μπορούν να γίνουν κατανοητές ερμηνείες που έχει εδραιώσει ο Μωαμεθανισμός στην πορεία των 14 περίπου αιώνων της ύπαρξής του. Μία άλλη παράμετρος που ποτέ δεν έχει «διδαχθεί»  είναι η διαπίστωση ότι η ψυχή του Αραβικού πολιτισμού και του Ισλάμ, με όλα τα συν και τα πλην στην ιστορική του πορεία, είναι το Κοράνι.

Στην σύγχρονη Ισλαμική πνευματική πραγματικότητα το Κοράνι αποτελεί το κανάλι επικοινωνίας του πιστού με τον Θεό. Είναι το μόνο αισθητό σημείο της παρουσίας του Αλλάχ, και αυτό επειδή στον Μωαμεθανισμό δεν υπάρχουν ιερατεία, μυστήρια, εικόνες, καντήλια, μετάληψη και γενικά λειτουργική ζωή που να μπορούν να αποτελέσουν στοιχεία επικοινωνίας του πιστού με τον Θεό του. Οι Μωαμεθανοί είναι απόλυτα προσηλωμένοι κατά γράμμα στο Κοράνι και δεν είναι υπερβολή να αναφερθεί ότι η Ισλαμική υποταγή των πιστών εκτείνεται ακόμα και σε μεμονωμένες λέξεις του.

Και στους δύο βασικούς κλάδους του Μωαμεθανισμού, τους Σουνίτες και τους Σιίτες, το Κοράνι παραμένει ένα, και αναλλοίωτο. Οι υπάρχουσες διαφορές έχουν αφετηρία τους τα Χαντίθ που αποτελούν την ιερή παράδοση της συμπεριφοράς και της σοφίας του Μωάμεθ. Εάν το Κοράνι είναι ο Λόγος του Θεού τότε, κατά το Ισλάμ, τα Χαντίθ είναι ο λόγος του Μωάμεθ.

Και εδώ αρχίζει η διαφοροποίηση των ερμηνειών των λόγων του Μωάμεθ που έχει σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση της θρησκευτικής βίας του Ισλάμ. Βέβαια η  θρησκευτική βία ενυπάρχει, σε πολύ μικρότερο βαθμό και στις άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες αλλά σαν αποτέλεσμα της πολιτικής και πρακτικής των ιερατείων τους και όχι των ιερών τους κειμένων. Ενώ στο Ισλάμ η βία απορρέει και από τις δύο πηγές του, το Κοράνι και τα Χαντίθ. Οι άπιστοι είχαν απαξιωτική έως  απόλυτα εχθρική αντιμετώπιση από το Ισλάμ και αυτή μπορεί να είναι μία από τις βασικότερες αιτίες της διαφορετικότητας. Οι ιεροί πόλεμοι (τζιχάντ) των Ισλαμιστών έχουν αρνητικά καταγραφεί στην ιστορική συνείδηση, ιδιαίτερα του δυτικού κόσμου, και αποτελούν σημείο αναφοράς της δυσκολίας που ο δυτικός κόσμος επιδεικνύει όταν καλείται να ενσωματώσει στην κοινωνική του δομή Μουσουλμάνους.

Η ενσωμάτωση αυτή, όσο αναγκαία και αν είναι με την πολύ-πολιτισμικότητα της σημερινής κοινωνίας, παρουσιάζει δυσκολίες που αναφύονται από πρακτικές και συμπεριφορές της καθημερινής ζωής των Μουσουλμάνων και τις οποίες δεν μπορεί να κατανοήσει ο δυτικός, ή αν θέλετε, ο αλλόθρησκος προς το Ισλάμ κόσμος.

Ο ισλαμικός νόμος του Κορανίου είναι εντελώς διάφορος από τον νόμο και το δίκαιο του δυτικού κόσμου. Το νομοκανονικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης αλλά και αυτή ακόμη η έννοια της δικαιοσύνης είναι τόσο διαφορετικά που ένας μη μουσουλμάνος είναι αδύνατον να κατανοήσει. Το Κοράνι επιβάλει ένα απόλυτα καθορισμένο πλαίσιο συμπεριφοράς του μουσουλμάνου στην κοινωνική αλλά και πολιτική καθημερινή ζωή του. Είναι αυτονόητο ότι σημαντικός αριθμός νομοκανονικών διατάξεων του Κορανίου έχουν ξεπεραστεί από την ιστορική εξέλιξη και να είναι σε πολλές ισλαμικές κοινωνίες σε αχρηστία. Οι σύγχρονες αντιλήψεις περί δικαίου και δικαιοσύνης, αλλά και αντιλήψεις που επιβάλλει η εξέλιξη της κοινωνίας, είναι πολύ δύσκολο να γίνουν αποδεκτές από μεγάλη μερίδα μουσουλμάνων. Καμία κοσμική εξουσία κρατών που η μεγάλη τους πλειοψηφία αποτελείται από μουσουλμάνους δεν μπορεί να παραβλέψει την θρησκευτική τους συνείδηση.

Το μελανότερο σημείο αναφοράς της σημερινής ισλαμικής πρακτικής, κατά ορισμένους «υπέρμαχους» της δύσης είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το Κοράνι περιλαμβάνει, στη σούρα του Προφήτη, τα περισσότερα ανθρώπινα δικαιώματα που, εξ αυτού του λόγου, προέρχονται από τον Αλλάχ και επομένως έχουν την ίδια Θεϊκή ουσία. Επιγραμματικά σταχυολογώ τα εξής:

  • η ισότητα όλων των ανθρώπων είναι δεδομένη επειδή όλοι οι άνθρωποι είναι πλασμένοι από τον Αδάμ και επομένως καμία διάκριση χρώματος, φυλής, θρησκείας κλπ. δεν μπορεί να υφίσταται.
  • οι αδύναμες κοινωνικές ομάδες όπως γέροι, παιδιά και άρρωστοι πρέπει να προστατεύονται όπως και η τιμή της γυναίκας η οποία δεν μπορεί να υφίσταται σεξουαλική καταπίεση (Κοράνιο σ.17 α.32).
  • η προστασία της ζωής του ανθρώπου δηλώνεται απερίφραστα «…αν κανείς τους σκοτώσει κάποιον- εκτός βέβαια αν πρόκειται για δολοφόνο η κακοποιό στη γη- θα είναι, σαν να σκοτώνει όλο τον κόσμο. Αν όμως κανείς, σώσει κάποιον θα είναι σαν να σώζει όλον τον κόσμο» (Κοράνι σ.5 α.32), και «να μην αφαιρείτε ζωή που ο Αλλάχ την έχει κάνει απαραβίαστη» (Κοράνι σ. 17 α. 33)
  • η ελευθερία συνείδησης «Στη Θρησκεία δεν υπάρχει καταναγκασμός. Διότι η Αλήθεια έχει ξεχωριστεί απ’ την Πλάνη…» (Κοράνι σ.2 α.256), «Μη βρίζετε εκείνους που επικαλούνται άλλους, αντί του Αλλάχ… Έτσι κάναμε κάθε λαό να γοητεύεται με τις δικές του πράξεις», (Κοράνι, σ. 6 α.108), «Και μη φιλονικείτε με τους οπαδούς της Βίβλου, εκτός αν πρόκειται για απλή συζήτηση… Και να τους πείτε: Πιστεύουμε στην Αποκάλυψη που έχει σταλεί σ’ εμάς και σ’ αυτή που έχει σταλεί σ’ εσάς. Ο Θεός μας και ο Θεός σας είναι Ένας, και εμείς σ’ Αυτόν έχουμε υποταχθεί» (Κοράνι σ.29 α.46)

Φαντάζομαι έναν κόσμο που τα ανωτέρω ανθρώπινα δικαιώματα, που στην ουσία επιβάλει ο Αλλάχ μέσα από το Κοράνι, να είχαν εφαρμογή. Όχι πλήρη, που είναι και το Μωαμεθανικό ιδανικό, αλλά σε κάποια μορφή τους. Διότι αυτό το οποίο διαπιστώνουμε  είναι η πλήρης απαξίωση τους και καταπάτησή τους από την πολιτική εξουσία μερικών Ισλαμικών κρατών, που σε πολλές περιπτώσεις είναι ταυτόχρονα και θρησκευτική εξουσία. Άλλωστε τα ανθρώπινα δικαιώματα που περιλαμβάνει το Κοράνι, στην ουσία, δεν διαφέρουν από αυτά που όλος ο κόσμος τα θεωρεί δεδομένα. Το πρόβλημα όμως είναι η εφαρμογή τους και η ελαστικότητα με την οποία ερμηνεύονται. Πολλές ισλαμικές κυβερνήσεις μπορούν, χωρίς ενδοιασμό και με βάση το Κοράνι, να χαρακτηρισθούν άπιστοι και εχθροί του Προφήτη εφόσον παραβιάζουν κατάφωρα τον Αιώνιο Λόγο Του.

Η διαπίστωση είναι ότι ο Μωάμεθ έχει επηρεάσει τον ρου της ιστορίας δίνοντας στις Αραβικές φυλές εθνική οντότητα και ιδρύοντας μία μεγάλη θρησκεία. Η θρησκεία αυτή δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία νεότερη έκδοση της Μονοθεϊστικής θρησκείας της Ερήμου με ένα καταπληκτικό αραβικό περιτύλιγμα. Η δε συνεκδοχή της θρησκείας με την πολιτική εξουσία έδωσε το –με τα σημερινά δεδομένα συνεκτιμούμενο- θεοκρατικό μοντέλο διακυβέρνησης. Το μοντέλο αυτό είναι που ο σημερινός δυτικός κόσμος έχει αποκηρύξει, και ο οποίος -μετά τον διαφωτισμό- έχει επιβάλλει το διαχωρισμό θρησκείας και κράτους.

Η διαφοροποίηση του Ισλαμικού με τον δυτικό κόσμο έχει χαοτικές διαστάσεις εξ’ αιτίας  της αδυναμίας του δυτικού να κατανοήσει την μη εξελικτική πορεία του ανθρώπου που επιβάλει ο Μωαμεθανισμός με το Κοράνι στην κρατική δομή της εξουσίας και στην κοινωνική συμπεριφορά του μουσουλμάνου. Αν η διαφορετικότητα παρέμενε μόνο σε θρησκευτικό επίπεδο, έχω την πεποίθηση, ότι η αρμονική συνύπαρξη θα ήταν δεδομένη και οι θεολογικές διαφορές θα έδιναν ένα θαυμάσιο βήμα αντιπαραβολής και ζήλο στην έρευνα της αλήθειας και στην αναζήτηση του επίγειου παράδεισου του κοινωνικού ευ ζην.

Πέρα, όμως, και πάνω από όλα αυτά, ο Μωάμεθ έδωσε, και εξακολουθεί να δίνει, ένα θαυμάσιο κανάλι επικοινωνίας του ανθρώπου με το Θείο. Αυτό μπορεί να το καταλάβει κανείς όταν βλέπει την συγκίνηση, την ηρεμία και την έκσταση που νοιώθει ο πραγματικά πιστός μουσουλμάνος όταν κάνει την προσευχή του μέσα στο τζαμί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: