Αναρτήθηκε από: spzoidis | 14/11/2016

Η ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ

Η κουκούλα και οι «κουκουλοφόροι» έχουν απασχολήσει πρόσφατα, σε μεγάλο βαθμό, την κοινωνία μας. Όχι τόσο σαν αυτό καθεαυτό αντικείμενο αλλά η δράση, τις περισσότερες φορές έκνομη, αυτών που την χρησιμοποιούν. Τον τελευταίο καιρό μέσα στην αναταραχή των διαδηλώσεων και των -κατά πάγιο τρόπο- καταστροφών που ακολουθούν, η κοινή γνώμη έχει συνδέσει την κουκούλα με το φαινόμενο της αναρχίας και συνειρμικά την εξισώνει με την βία, την καταστροφή και την τρομοκρατία.

Βέβαια η κουκούλα δεν ευθύνεται σε καμία περίπτωση για τις πράξεις αυτών που καλύπτονται κάτω από αυτήν, ούτε τώρα ούτε στο παρελθόν. Θα ήταν χρήσιμο, καταρχάς, να θυμηθούμε ότι η ιστορία -και όχι μόνον η πρόσφατη- έχει καταγράψει την χρήση της κουκούλας από πάσης φύσεως και απόχρωσης ομάδες όπως ακροδεξιές, ακροαριστερές, αναρχικές, ρατσιστικές μέχρι και τρομοκρατικές οργανώσεις.  Όποια ξεχωριστή σημασία και να αποδίδουν στην κουκούλα κάθε μία από τις παραπάνω οργανώσεις ένα είναι το βέβαιο, ότι το κάλυμμα αυτό διαπνέει τον φόβο στους κατά περίπτωση αντιπάλους των «κουκουλοφόρων».

Σκοπός του άρθρου αυτού δεν είναι η οποιαδήποτε καταγραφή των, ούτως ή άλλως, έκνομων συμπεριφορών των σημερινών κουκουλοφόρων, η αναζήτηση αιτίων και αιτιατών και η όποια απορρέουσα κοινωνική και πολιτική διάστασή τους, αλλά η αναζήτηση της συμβολικής σημασίας της κουκούλας, η καταγραφή και ερμηνεία της χρήσης της και γενικά το σημαίνον. Και αναφέρω το σημαίνον επειδή το σημαινόμενο (αυτό δηλαδή που απορρέει από την χρήση της), στην περίπτωση της κουκούλας, δεν έχει πλέον την σημειολογική/συμβολική συνάφεια που γνωρίζαμε.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ

Η  κουκούλα  (προέρχεται από τη λατινική λέξη  cuculla η οποία όμως είναι καθαρή απόδοση στα λατινικά της ελληνικής λέξης κουκούλιον) ή μάσκα ή προσωπείο ή κάλυμμα κεφαλής ή πέπλο ή μαντίλα κ.λπ. είναι δε οτιδήποτε -και από οποιοδήποτε υλικό- που μπορεί να καλύψει την κεφαλή του ανθρώπου, είτε ολοσχερώς είτε μέρος αυτής.

Η κεφαλή του ανθρώπου σε όρθια στάση είναι το κοντινότερο σημείο του σώματός του προς τον ουρανό. Ο ουρανός ήταν πάντα αυτός που έφερνε την βροχή και το χιόνι, αυτός που κρατούσε τον ήλιο και τη σελήνη και ταυτόχρονα η κατοικία των θεών/Θεού. Έτσι, στην αρχή, ο άνθρωπος ένοιωσε την ανάγκη της προστασίας είτε από τα καιρικά φαινόμενα είτε από την ίδια υπερφυσική δύναμη, όπως και αν την ονόμαζε. Σε κάθε σχετική περίπτωση προσπαθούσε να καλύψει το κεφάλι του με ότι έβρισκε, ακόμα και με τα χέρια του. Όταν ανακάλυψε το ύφασμα θεώρησε το υλικό αυτό περισσότερο κατάλληλο για την κατασκευή της κουκούλας και στη συνέχεια της έδωσε μορφές και σχήματα ανάλογα της χρήση της. Ταυτόχρονα με την προστασία αυτή ανακάλυψε ότι με οποιοδήποτε κάλυμμα μπορούσε να κρύψει την έκφραση των  συναισθημάτων του και γενικότερα την συμπεριφορά του. Η κουκούλα, ή όποιο άλλο όνομα έδινε και χρησιμοποιούσε για το κατά περίπτωση κάλυμμα της κεφαλής του, με την πάροδο του χρόνου και την πολιτιστική αλλά και θρησκευτική του εξέλιξη, απέκτησε και συμβολική σημασία. Η συμβολική σημασία της κουκούλας είναι εξίσου σημαντική με το βασικό ένστικτο της προστασίας όσο και της απόκρυψης των συναισθημάτων/πράξεων του ανθρώπου, ιδιαίτερα δε όταν η διαίσθησή του το επιβάλει αλλά και όταν η πραγμάτωση των σκέψεών του το απαιτεί.

Πέρα από αυτό ο άνθρωπος όταν έχει καλυμμένο το κεφάλι του αισθάνεται σιγουριά, αισθάνεται ότι προστατεύεται και ότι σε κάθε περίπτωση έχει αυτός την κυριαρχία. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με το σπίτι του -την εξέλιξη της πρωτόγονης σπηλιάς- που πάντα αποζητούσε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του.

Η ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΣΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Το θρησκευτικό συναίσθημα του ανθρώπου δεν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο πότε ακριβώς αναπτύχθηκε. Σήμερα φαντάζει, και κατά πολλές απόψεις είναι αυταπόδεικτο, ότι το συναίσθημα αυτό έχει αρχέτυπη καταβολή. Η σχέση του απλού ανθρώπου/πιστού με το Θείο είναι ένα δούναι και λαβείν, τουλάχιστον από την μεριά του ανθρώπου. Ο άνθρωπος προσφέρει στον Θεό (από ανθρωποθυσίες μέχρι και ένα απλό κερί) και προσδοκά τα συμβατικά ή υπερβατικά οφέλη του. Αλλά σε κάθε περίπτωση ο άνθρωπος νοιώθει έντονη την ανάγκη της υποταγής του στο Θείο. Την  υποταγή αυτή ο άνθρωπος την συμβόλισε και με το κάλυμμα/κουκούλα. Το γιατί είναι ανεξερεύνητο αλλά οι αποδείξεις του ότι σε κάθε μορφής επικοινωνίας του ανθρώπου με το Θείο κάλυπτε -αλλά και καλύπτει- την κεφαλή του  είναι τόσες που δεν χωρά καμία αμφισβήτηση. Άλλωστε και η σχετική κλίση  της κεφαλής του δεν είναι τίποτε άλλο από την μίμηση της κίνησης να φορέσει κάποιος μια κουκούλα.

Είναι αξιοσημείωτο ότι κάθε ιερουργός (είτε αυτός ήταν ο μάγος της φυλής, είτε οι ιερείς και ιέρειες των Θεών του Ολύμπου, είτε οι μάγοι της Περσίας, είτε οι ιερουργοί του Μίθρα, είτε οι ιερείς της Αιγύπτου, είτε οι ραβίνοι των Εβραίων, είτε οι Μωαμεθανοί αλλά είτε και οι ιερείς του Χριστιανισμού) δεν ιερουργούσαν ή  δεν ιερουργούν και σήμερα χωρίς κάποιας μορφής κάλυμμα ή κουκούλα. Είναι μακρύς ο κατάλογος των καλυμμάτων τέτοιου είδους και μέσα σ΄αυτόν βρίσκουμε καλύμματα που χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν σχεδόν όλοι οι λαοί της ιστορίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Αντιδιαστολή θα πρέπει να γίνει μόνο για την Μίτρα των αρχιερέων (Πατριάρχη, Επισκόπων, Πάπα και Καρδιναλίων) όπου η μίτρα αυτή είναι σύμβολο εξουσίας και προέρχεται από την πρώιμη βυζαντινή περίοδο όταν εκκλησία και κράτος συνέπιπταν στο ίδιο πρόσωπο.

Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φώς διάφορες επιγραφές και σφραγίδες στις οποίες αναγράφονται οδηγίες για ιερείς της αρχαίας Ελλάδας σχετικά με το κάλυμμα που έπρεπε να φορούν κατά την τέλεση των ιερουργιών τους. Το κάλυμμα έφερε την ονομασία πίλημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι επιγραφές που βρέθηκαν στα Μάλια και στο Μύρτο της Κρήτης όπως και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Σαν γενική παρατήρηση μπορούμε να αποσυμβολίσουμε την καλυμμένη κεφαλή  σαν υποταγή  στο Θείο και την ακάλυπτη σαν τάση για την ένωση με  το Θείο. Ταυτόχρονα όμως οφείλουμε να δεχθούμε ότι η Cuculla non facit monachum (η κουκούλα δεν κάνει τον μοναχό).

Η ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Πέρα όμως από τα κάθε είδους ιερατεία η κουκούλα ή κάλυμμα της κεφαλής χρησιμοποιήθηκε στην έκφραση των εσώτερων και μυστηριακών αναγκών του ανθρώπου, και τα οποία έχουν απόλυτη σχέση με το Θείο, δηλαδή στα μυστήρια και τις μυητικές τελετές. Στα κάθε είδους και κάθε εποχής μυστήρια (από την απώτερη αρχαιότητα έως την σημερινή εποχή)  η κάλυψη της κεφαλής κατά τη διάρκεια των πάσης φύσεως τελετών μυήσεως, κατέστη όχι μόνο αναγκαία αλλά χρησιμοποιήθηκε με συγκεκριμένο και ισχυρό συμβολισμό.

Στα Ερμητικά Κείμενα (Σμαράγδινος Πίνακας), βρίσκουμε ένα εδάφιο με τίτλο Το Πέπλο ή Το Κάλυμμα υποδηλώνοντας ότι αυτό  συμβολίζει το πέπλο του κόσμου ή το κάλυμμα της Ίσιδας. Ο Aleister Crowley έγραψε ότι αυτή η καλυμμένη Ίσις «είναι ντυμένη μόνο με το φωτεινό πέπλο του φωτός. Είναι σημαντικό για τον υψηλά μυημένο να θεωρεί το Φως όχι ως την τέλεια εκδήλωση του Αιώνιου Πνεύματος, αλλά μάλλον ως το πέπλο που κρύβει αυτό το Πνεύμα».

Σε συγκριτική μελέτη των μυητικών τελετών μπορεί κανείς να σταχυολογήσει σημαντικά στοιχεία για την χρήση και τον συμβολισμό της κουκούλας/καλύμματος της κεφαλής. Στα Ορφικά μυστήρια οι μυούμενοι έχουν καλυμμένη την κεφαλή τους και προς το τέλος της διαδικασίας αποκαλύπτονται. Στα Αιγυπτιακά μυστήρια οι μυούμενοι αλλά και οι μύστες εμφανίζονται καλυμμένοι. Στα Ελευσίνια μυστήρια συμβαίνει ακριβώς το ίδιο με τη διαφορά ότι οι Ιερείς είναι ακάλυπτοι. Στα μυστήρια του Μίθρα ο θεός είναι ακάλυπτος αλλά οι συνοδοί/μυούμενοι έχουν καλυμμένη την κεφαλή τους. Στις σουφικές τελετές μύησης συμβαίνει σχεδόν το ίδιο όπως και στο τάγμα των Ντερβίσηδων. Τα μυητικά τάγματα που αναπτύχθηκαν τους τελευταίους 3-4 αιώνες και όσα υπάρχουν σήμερα έχουν σχεδόν όλα υιοθετήσει  το κάλυμμα της κεφαλής στις μυήσεις τους.

Εκεί όμως που βρίσκουμε τον σημαντικότερο συμβολισμό της κουκούλας, και συγκεκριμένα της ολοσχερούς κάλυψης της κεφαλής, είναι τα Διονυσιακά δρώμενα. Ο συμβολισμός αυτός, όπως θα διαπιστώσουμε, έχει περάσει μέσω των εθίμων αυτούσιος μέχρι τις ημέρες μας και παραμένει αναλλοίωτος και ισχυρός.

Η διονυσιακή λατρεία προσλαμβάνει την έννοια της μορφής του Άλλου, είναι δηλαδή η άλλη όψη του Ιερού που χαρακτηρίζεται ασταθής, έκρυθμη, συγκλονιστική και ασύλληπτη. Τα επικρατούντα σαν κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα και ιδανικά καταργούνται ή αντιστρέφονται κατά τη διάρκεια των δρώμενων. Στις διονυσιακές εορτές/τελετουργίες οι συμμετέχοντες φορούσαν μάσκες, προσωπεία ή κουκούλες μέσω των οποίων αποσκοπούσαν αφενός στην απόκρυψη του ίδιου τους του εαυτού και την ταύτισή τους με αυτό που παρίσταναν -ώστε να αποκτήσουν τις ιδιότητές του- και αφετέρου να αποκρύψουν τον αληθινό τους εαυτό από τη δυσμένεια ή ακόμα και την οργή του θεού. Το σημαντικότερο στοιχείο όμως που προκύπτει είναι η τέλεση παρορμητικών πράξεων και εξωτερικεύσεων του πραγματικού εαυτού τους, που δεν θα τολμούσαν να κάνουν χωρίς να αποκρύπτουν τον φαινομενικά, εντός του κοινωνικού πλαισίου, εαυτό τους. Έτσι τα κοινωνικά στερεότυπα και ο εξ΄ αυτών  καθωσπρεπισμός δεχόταν ένα καίριο πλήγμα και συγχρόνως απόρριψη εξ αιτίας της απελευθέρωσης  που ένοιωθαν κάτω από την κουκούλα.

Χωρίς να επιχειρείται καμία ευθεία αναχρονιστική σύνδεση των όποιων διονυσιακών δρώμενων με τα σημερινά δρώμενα των αποκριάτικων εορτών, εντούτοις -παρά τις όποιες αλλοιώσεις και μεταστοιχειώσεις που κατά καιρούς και κατά περιοχές έχουν υποστεί αυτές- διαπιστώνεται ότι η ομοιότητά τους είναι αξιοσημείωτη. Ταυτόχρονα διαπιστώνεται μέσα στις εκδηλώσεις αυτές ότι η κεντρική ιδέα που υποκρύπτεται, αν δεν επιδιώκεται, είναι η ρήξη του εξωτερικού εαυτού -που έχει συμβιβαστεί με τα στερεότυπα- με τον εσωτερικό εαυτό.  Σημαντική σημειολογία προσφέρει  η φιγούρα του τρελού. Η εσωτερική ανάγκη  του ανθρώπου να ξεφύγει από την στραγγαλιστική συνοχή της λογικής και να εκδηλώσει το ιδιότυπο και παρορμητικό στοιχείο του είναι διαχρονική και την εκδηλώνει με αυτή την φιγούρα. Σε όλες τις λατρευτικές ή μη εκδηλώσεις που συμμετέχει ο άνθρωπος κατά τις οποίες μπορεί να αποκρύπτει τον συμβατικό του εαυτό χρησιμοποιεί την υποδυόμενη τρέλα για την εξωτερίκευση των μύχιων σκέψεών του και την εκδήλωση της αντισυμβατικότητάς του. Η φιγούρα του τρελού καταγράφεται στις διονυσιακές τελετές, στα Σατουρνάλια και σε όλες τις μεταμφιεστικές εορτές, ιδιαίτερα στην περίοδο των εορτασμών του καρναβαλιού σε ολόκληρη τη γη.

Από τις Διονυσιακές τελετές μέχρι τις σημερινές αποκριάτικες εκδηλώσεις ερχόμαστε αντιμέτωποι με την επιθυμία της ρήξης και της κοινωνικής διαφοροποίησης.

Πρόκειται ακριβώς για τις ιδιότητες που αποδίδει ο Jean-Pierre Vernant στο Διόνυσο,  γράφοντας ότι «καταργεί τα σύνορα – όρια ανάμεσα στον άντρα και στη γυναίκα, στον Έλληνα και το Βάρβαρο, στους ανθρώπους και τους θεούς· εκφράζει την ανάγκη να ανατραπεί, κάποτε, το σύστημα· για να τον πλησιάσεις πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα και να συμφιλιωθείς με την ιδέα ότι όλες οι κατηγορίες που μας φαίνονται παγιωμένες, μπορούν να ανατραπούν» (J.P.Vernant, Μύθος και θρησκεία στην αρχαία Ελλάδα, εκδόσεις ΣΜΙΛΗ, 2000).

Η ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΣΗΜΕΡΑ

Και εδώ μπορεί να τεθεί το ερώτημα: μήπως τελικά μαζί με την σημειολογία/συμβολισμό των εορτών αυτών που αφορούν και στην αναγέννηση της φύσης και οι οποίες τελούνται κάτω από μια κουκούλα, υποκρύπτεται και η αναγέννηση της κοινωνίας????

Μπορεί, δηλαδή, η σημερινή εκδηλωτική πρακτική των βίαιων «κουκουλοφόρων» να εκληφθεί ως σημειολογία αναγέννησης της κοινωνίας? Είμαι πεπεισμένος πως ΟΧΙ. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι η χρήση της κουκούλας στις λατρευτικές εκδηλώσεις και τελετές είχε σκοπό το «γνώθι σ’αυτόν» μέσω της κεκαλυμμένης εκδήλωσης του εσώτερου εαυτού του ανθρώπου αλλά και της απόδοσης τιμών προς την θεότητα. Σήμερα όμως η χρήση της κουκούλας έχει μεταλλάξει τον συμβολισμό αυτό επειδή η χρήση της υπαγορεύεται μόνο από την ανάγκη  απόκρυψης της ταυτότητας του ανθρώπου που την χρησιμοποιεί. Αυτό συνάγεται, αφενός  από το γεγονός ότι  σε καμία από τις όποιου είδους τελετές και εκδηλώσεις δεν υπήρχε ωμή βία και καταστροφή, και αφετέρου πάντα ο κουκουλοφόρος στο τέλος των εκδηλώσεων αυτών αποκαλυπτόταν.

Το φαινόμενο της χρήσης της κουκούλας σήμερα τείνει να  διαμορφώσει διαφορετικό συμβολισμό. Ο αρχέτυπος τελετουργικός, μυστικιστικός αλλά και θρησκευτικός συμβολισμός της κουκούλας, και γενικότερα της κάλυψης της κεφαλής, μπορεί να υφίσταται ακόμη σε πολλές εκδηλώσεις του ανθρώπου αλλά στην περίπτωση των «κουκουλοφόρων για την απόκρυψη της ταυτότητας» δεν υφίσταται.  Και ακόμη περισσότερο αυτό που δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν -ή τουλάχιστον πριν από τα τέλη του 20ου αιώνα- η κουκούλα να αποτελεί  σύμβολο και οι κουκουλοφόροι αυθεντικοί εκφραστές του κινήματος της αναρχίας, με την όποια σημερινή μετάλλαξή του.

Το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα ξεκίνησε περί τα τέλη του 19ου  αιώνα σαν προέκταση των υπό διαμόρφωση ιδεολογικών ρευμάτων της Ευρώπης τα οποία έφτασαν στην Ελλάδα με πλήρη ιδεολογική σύγχυση που προκαλούσαν οι διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές δομές. Οι αναρχικοί ποτέ δεν συγκροτήθηκαν ώστε να αποτελέσουν πολιτική ομάδα που θα διεκδικούσε την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση και  δεν απέκτησαν ποτέ λαϊκό έρεισμα. Αρκέστηκαν πάντα στην έκφραση  μιας συγκυριακής άποψης πάντα όμως εκπεφρασμένης σαν αντίθεση και όχι σαν θέση με σαφώς έκνομες ενέργειες.

Αναρωτιέμαι πόση απογοήτευση αλλά και αποτροπιασμό, ίσως, θα έδειχναν οι Μπακούνιν και Προυντόν αλλά και οι Πλωτίνος Ροδοκανάκης, Παύλος Αργυριάδης και Δημήτρης Μάτσαλης που σε ό,τι και να έκαναν δεν φόρεσαν ποτέ τους κουκούλα. Ιδιαίτερα ο  Μάτσαλης που το 1896 δολοφονεί χωρίς κουκούλα τον τραπεζίτη Δ. Φραγκόπουλο και τραυματίζει τον μεγαλέμπορα Α. Κόλια, και δηλώνει στην απολογία του «Ό,τι έκανα, το έκανα χάριν της Ιδέας. Κανένας δεν με έβαλε. Μόνος μου ενήργησα. Φονεύσας δεν απέβλεψα εις τα πρόσωπα, αλλά εκτύπησα το Κεφάλαιον. Είμαι αναρχικός και ως αναρχικός είμαι υπέρ της βίας». Αλλά ακόμα και οι Φάμπρι, Μαλατέστα, Κροπότκιν, Μπερνέρι και Τσόμσκυ ποτέ δεν φόρεσαν κουκούλα.

Επομένως η δήλωση κάποιου σημερινού «κουκουλοφόρου» (και όχι αναρχικού) «…για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, η κουκούλα μειώνει τον κίνδυνο της ποινικής δίωξης…» είναι η αποτύπωση της σημειολογικής αναφοράς που τείνει να καταστεί σημερινός συμβολισμός της κουκούλας.

Αυτοί που γνωρίζουν για το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα ας φέρουν στο μυαλό τους την εξής φανταστική σκηνή: τον Σταύρο Κουχτσόγλου (που υπήρξε ο μόνος στην Ελλάδα ολοκληρωμένος και αυθεντικός αναρχικός) και έναν σημερινό «κουκουλοφόρο» να πίνουν μαζί καφέ στα Εξάρχεια.  Τι γέλιο θα είχε να ρίξει ο κάθε πικραμένος της γης.

Ο πολιτικός λόγος που προσπαθούν να αρθρώσουν οι σημερινοί «κουκουλοφόροι» ΔΕΝ μπορεί να έχει καμία αξία. Ο πολιτικός λόγος προϋποθέτει διαλεκτική, δηλαδή λόγο και αντίλογο, πράγμα που αποστρέφονται καθόσον επιδιώκουν την επιβολή της άποψής τους, και όχι των ιδεών και προτάσεών τους,  δια της βίας. Ο ισχυρισμός τους δε, ότι με την βία που εξασκούν γίνονται γνωστές οι απόψεις τους, είναι τουλάχιστον αφελής λαμβανομένης υπόψη και της θέσης του αμερικάνου αναρχικού Murray Bookchin για Lifestyle Anarchy(!!!).

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΠΙΛΟΓΟ

Έχουν τόσα πολλά γραφτεί τον τελευταίο καιρό, σοβαρά και μη, για τους «κουκουλοφόρους» που η πραγματική διάσταση του ζητήματος κάπου μας διαφεύγει. Έτσι η κουκούλα έχει συνειρμικά αποκτήσει, σε σχέση με τον διαχρονικό συμβολισμό της, διαφορετικό/αρνητικό περιεχόμενο.  Στα τελευταία χρόνια οι «κουκουλοφόροι» έκαναν την εμφάνισή τους  σε μια περίοδο απομάκρυνσης του κόσμου από τις μαζικές κοινωνικές δράσεις και απ’ τα κοινά γενικότερα (αποτέλεσμα του βολέματος ίσως?), και σε ένα πεδίο περισσότερο παραπολιτικής παρά πολιτικής δράσης.

Από όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, όλα τα δρώμενα κάτω από μία κουκούλα διακατέχονταν από μια λειτουργικότητα, ενώ ήταν διαποτισμένα από σοφία, επηρεάζοντας το ασυνείδητο αθόρυβα, αλλά δυναμικάΣήμερα, με την υφέρπουσα παρα-σημειολογία της κουκούλας που μπορεί να εξελιχθεί σε συμβολισμό, χάνουμε και το σημαίνον και το σημαινόμενο.

Η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από πλήρη σύγχυση. Έχουμε σύγχυση για το είναι ελευθερία, δημοκρατία, διανθρώπινες σχέσεις, θρησκεία, τρομοκρατία, πνευματικότητα και αναζήτηση. Ιδιαίτερα έχουμε σύγχυση για τον ίδιο μας τον εαυτό.  Αν αναλογισθούμε ότι όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στον άνθρωπο τον ευρισκόμενο κάτω από μια κουκούλα, αναρωτιέται κανείς για τον δικό του πραγματικό εαυτό.

Η γνώση του πραγματικού μας εαυτού, με όποια διεργασία και κάτω από όποια κουκούλα και αν μπορεί να γίνει, είναι προσωπική μας υπόθεση και προϋποθέτει αναζήτηση. Το αν καταφέρουμε να φτάσουμε στο σημείο να αφαιρέσουμε την όποια κουκούλα χρησιμοποιούμε -αυτό το διαχωριστικό φράγμα που μας χωρίζει από το φως- είναι πάλι προσωπική μας υπόθεση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: